چند روز پیش توی تهران بارون و تگرگ بارید و آفتاب هم توی آسمون واسه خودش می درخشید

بعد از اینکه بارون و تگرگ تموم شد یک رنگین کمون زیبا توی آسمون نقش بست منم چندتایی عکس گرفتم .

منم این عکس رو می ذارم اینجا . امیدوارم که خوشتون بیاد

این مطلب رو که امروز آپ کردم رو یکی از دوستانم ازم خواهش کرد که بذارم توی وبلاگم .

من از این متن خوشم اومد و خواستم این وبلاگ رو با این متن آپ کنم . امیدوارم که خوشتون بیاد

مگذار که یاد ما را طعم تلخ این حقیقت ببرد           این حقیقت است که از دل برود هر آنکه از دیده رود

سلام...

به تو گفتم که نیایی ولی ای کاش تنها این یک بار به حرف هایم گوش ندهی و بیایی . 

 تو هم گفتی : عزیزم , بگذار من و تو فقط در قلب ها یمان مثل یک راز باقی بمانیم ولی من بارها مثل این بار قولی که به تو دادم شکستم .

این بار می نویسم نه بخاطر ما که شاهیم و شما تاج سر ما ؛ مینویسم برای غم دوری تو...

آخرین قصه ای که برایت تعریف کردم یادت هست؟ قصه لیلی و مجنون بود ؛ آخرش این شد : من تویی و تو منی

همه از من می پرسن چته ؟ این دختر تا از مسافرت برگشته چش شده؟ یکی میگه مریض, یکی میگه نکنه عاشق شده, اوون یکی میگه من میدونم : حتما با کافش قهر کرده ؛ مادرم را می بینم که یواشکی چشم های خیس وسرخ مرا می بیند اما تا نگاهش می کنم , نگاهش را سریع از رویم بر می دارد...

  ولی هیچکدام نمی دانند در قلب من چه می گذرد

هر چه گشتیم در این شهر نبود اهل دلی؛ که بداند غم تنهایی و دلتنگی ما  (من دیگر تنهایی خود را با چه کسی قسمت کنم؟)

هنوزهم...

هنوزهم صدای گرم سلامت , صدای دوستت دارم هایت گوشم را نوازش می دهد .

دوستت دارم ای خیال لطیف              دوستت دارم ای امید محال

هنوز هم تصویر قشنگ چهره ات در وقت نماز جلوی چشمانم نقش می بندد.

هنوز هم سرخی لبانت , گرمی لبانت که آن شب با هزار زحمت به من دادی را احساس می کنم .

هنوز هم فراموش نکردم چقدر شب ها لووسم می کردی , منم به تو می گفتم  برای وصف کردن احساسم نسبت به تو کلمات را کم می آورم ؛ می گفتم : همه چیزمی جز ...  جز عشقم .

یادش بخیر...

یادش بخیر صبح ها با صبح بخیر گفتنت روزم را آغاز می کردم .

یادش بخیر شب ها با لالایی های تو به خواب می رفتم .

شب ها به امید لالایی گفتنت ساعت محبت پنجره را باز می کنم وبه پنجره شما نگاه می کنم میدانم پشت پنجره ایستاده ای,صدای گریه هایت را می شنوم, ولی ...

می خواستم ...

می خواستم با صدای قشنگ تو برای سحر بیدار شوم .

می خواستم وقتی تو می گویی قبول باشه جوون دلم , افطار کنم .

می خواستم اول آذر را جشن تولد یک سالگی مان را بگذارم اما نخواستی که یک ساله شویم .

دیدنت بی تابم کرد           رفتنت ویرانم

دیگر با من خداحافظی کردی نمی دانم چرا؟ آخه بی انصاف مگه قرار نبود تا وقتی بله نگویی من پیشت باشم ؟ این را که گفت ؟

فردا اگر ز راه نمی آمد                    من تا ابد کنار تو می ماندم

من تا ابد نرانه عشقم را                   در آفتاب عشق تو می خواندم

خود می دانم که رفتنت هم مانند ماندنت به خاطر من بود

ولی...

بازا و دل تنگ مرا مونس جان باش                      وان سوخته را محرم اسرار نهان باش

                                                                                                          دوست دارم

سلام دوستان خوبم . خوبین ؟ خوشین سرحال و قبراق هستین ؟

امروز می خوام در مورد مسافرتمون به خونه اجدادی حرف بزنم (خونه مادر بزرگم)

جایی که کار می کنم به ما یه هفته تعطیلات دادن (تعطیلات تابستانی)

من و مامانم هم از خدا خواسته برنامه جور کردیم و با خاله‌ام رفتیم شمال.

جاتون خالی بود . هوا خنک خنک . خونه مادر بزرگم یک تاب داریم که وقتی ما نوه ها بچه بودیم مسابقه می‌گذاشتیم که هر کسی زودتر پاش برسه به شیروونی برندست

یک آتش کده‌ای هم داشتیم که هر شب جاتون خالی دورش جمع می‌شدیم و خودمون رو گرم می‌کردیم و شعر می‌خوندیم و جاتون خالی گاهی سیب زمینی می‌ذاشتیم توی آتیش و جزغاله شده می‌خوردیم . چون یهو همه تصمیم می‌گرفتیم قایم موشک بازی کنیم آخه اونجا به خاطر دار و درختی که داره جون می‌ده واسه قایم شدن .

وقتی که عید رفتیم اونجا تقریبا ۲۰ نفری بودیم

وقتی که تابستون اومدیم ۵ نفر بودیم و دایما یاد دوران بچگی میوفتادم . چه دوران خوبی بود و چه زود گذشت .

خیلی سعی کردم از سایت تینی پیک عکس‌هایی که از شمال گرفتم را بذارم اینجا ولی نمی‌دونم چرا آپلود نمی‌کرد . آخر سر از داداش احمدم کمک گرفتم تا تونستم این عکس‌ها رو اینجا بذارم.

احمد جان داداش خوبم دستت واقعا درد نکنه

خوب این از آتش‌کده که فعلا در اینجا روشنش نکردیم

 این هم یک نوع فلفل که من اسمش رو گذاشتم فلفل توپی . آخه مثل توپ کرویه

 این هم یک عدد بوته‌ی گوجه فرنگی. عجب گوجه فرنگی بزرگی !

این هم یک کدو حلوایی که نمی‌دونم چرا بالای خونه‌ی همسایه هست  

این هم خونه‌ی مادر بزرگم در شمال

این هم از شالی‌زار

این هم عکس برگ کدو حلواییه

این هم گل کدو حلوایی

امیدوارم که از این عکسا لذت ببرین

موفق باشین دوستای من

سلام دوستان

از این که این همه مدت آپ نکردم شرمنده . یک کمی کار داشتم و ذهن و همه چیم درگیر بود

شاید نشود به گذشته بازگشت و یک آغاز زیبا ساخت ، ولی می شود هم اکنون آغاز کرد و یک پایان زیبا شاخت. 

                                                            شکسپير

 بازی،‌ تئاتری‌ است‌ كه‌ نمایشنامه‌ آن‌ برگرفته‌ از دنیای‌ خیال‌ و دنیای‌ واقعیت‌ كودك‌ است. این‌ تئاتر، صحنه‌ و تعدادی‌ هنرپیشه‌ دارد و به‌ كارگردانی‌ و بازیگردانی‌ بچه‌ها انجام‌ می‌ پذیرد. هنرپیشه‌ها اسباب‌ بازی‌ آنها و صحنه‌ نمایش‌ جایی‌ است‌ كه‌ اسباب ‌بازی‌ را قرار می‌ دهند. چون‌ بازی‌ تبدیل‌ تخیل‌ به‌ عمل‌ و نمایش‌ است، در دنیای‌ كودكان، عملی‌ لازم‌ و دلپذیر شناخته‌ می‌ شود. به‌ علاوه‌ هرچه‌ زمان‌ بازی‌ بیشتر باشد، تكامل‌ تفكر و رشد عمومی‌ كودك‌ بیشتر و بهتر خواهد بود.بازی‌ چند هدف‌ را محقق‌ می‌ كند:

1. تخیل‌ كودك‌ را پیاده‌ (اجرا) می ‌كند.

2. به‌ آرامش‌ كودك‌ منجر می ‌شود، زیرا «بازی‌ یك‌ مكانیسم‌ دفاعی‌ است».

3. بر تجربه‌های‌ كودك‌ می‌ افزاید. در بازی، كودك‌ به‌ مقام‌ «تفكر انتزاعی‌ داشتن» می‌ رسد و بعدها می ‌تواند به‌ تفكر حل‌ مسائل‌ نیز برسد.

كودكی‌ كه‌ بازی‌ می‌ كند شاد است‌ و تجربیات‌ بسیاری‌ می‌ اندوزد. بچه‌ ای‌ كه‌ سی ‌بار با یك‌ جعبه‌ بازی‌ كرده، تجربه ‌ای‌ اندوخته‌ كه‌ به مراتب‌ بیش‌ از كودكی‌ است‌ كه‌ تنها یك‌ بار با همان‌ جعبه‌ بازی‌ كرده‌ است. اگر می ‌خواهید فرزندتان‌ به‌ كمال‌ رشد برسد، زمینه‌ بازی‌ بسیار او را فراهم‌ كنید.

زمان‌ بازی‌ كودك‌ از تولد تا ده‌ سالگی‌ است. ما باید در این‌ دوران‌ فرصت‌ و امكاناتی‌ را برای‌ بچه‌ها فراهم‌ كنیم‌ تا آنها از بازی‌ سیراب‌ شوند. بازی‌ حق‌ فرزندان‌ ماست‌ و اسباب‌بازی‌  برای‌ آنها لازم‌ است؛ به‌ همان‌ اندازه‌ كه‌ وسایل‌ و اسباب‌ حرفه ‌ای‌ ما برایمان‌ اهمیت‌ دارد. اسباب‌بازی‌ را باید با دقت‌ و بر مبنای‌ فهرستی‌ معین‌ تهیه‌ كرد.

متخصصان مي‌گويند؛ بازي كردن كودكان در فضاي خارج از منزل و در محيط‌هاي باز به حفظ سلامت چشم آنها كمك مي‌كند.    

مطالعات جديد نشان مي‌دهد كه تعداد كودكان مبتلا به مشكل نزديك بيني در جهان رو به افزايش است و اين رشد بويژه در بين كودكان شهرنشين در شرق آسيا بيشتر مشاهده مي‌شود.

 به گفته پزشكان؛ كودكان مبتلا به نزديك بيني شديد علاوه بر اين كه بايد خود را با اين مشكل تطبيق دهند درعين حال هم بيش از كودكان سالم در معرض آسيب‌هاي چشمي و حتي نابينايي در دوران بلوغ و بزرگسالي هستند.

 هرچند فاكتورهاي ژنتيكي نقش قابل توجهي در ابتلا به نزديك بيني ايفا مي‌كنند اما تحقيقات جديد نشان مي‌دهد كه عوامل محيط زيستي نيز به اين روند دامن مي‌زنند و در تشديد خطر بروز نزديك بيني موثر هستند.

 نزديك بيني معمولا در طول سالهاي مدرسه آغاز شده و پيشرفت مي‌كند، اما بررسي‌هاي روي نقش مطالعه شديد و ساير كارهاي چشمي در فاصله نزديك نشان داده است كه نقش اين فاكتورها در بروز نزديك بيني اندك است.

 اما از سوي ديگر يك تحقيق جديد به سرپرستي دكتر كاترين آ. رز روي بيش از 4000 كودك محصل استراليايي نشان داده است كه فعاليتهاي خارج از منزل در كنترل نزديك بيني نقش مهمي ايفا مي‌كنند.

بررسي اين اطلاعات جديد به كشف يك نكته كليدي انجاميد كه بر اساس آن نرخ ابتلا به نزديك بيني در كودكان 12 ساله‌اي كه فعاليت آنها در خارج از منزل بيشتر بود به ميزان قابل توجهي كاهش پيدا كرد. اين تاثير به حدي است كه به گفته پژوهشگران حتي فعاليت در فضاي باز از ورزش كردن در محيط بسته براي پيشگيري از بروز نزديك بيني موثرتر و مفيدتر است. اين تحقيق در نشريه اوپتالمولوژي به چاپ رسيده است .

... کرگدن گفت : این ها که می گویی یعنی چه ؟
دم جنبانک گفت : یعنی بگذار روی پوست کلفت قشنگت بنشینم ، بگذار ...
کرگدن چیزی نگفت . یعنی داشت دنبال یک جمله ی مناسب می گشت . فکر کرد بهتر است همان اولین جمله اش را بگوید .
اما دم جنبانک پشت کرگدن نشسته بود و داشت پشتش را می خاراند . داشت حشره های ریز پشتش را بر می داشت .
کرگدن احساس کرد چقدر خوشش می آید ! اما نمی دانست از چی خوشش می آید .
کرگدن گفت : اسم این دوست داشتن است ؟ اسم این که من دلم می خواهد تو روی پشت من بمانی و مزاحم های کوچولوی پشت من را بخوری ؟
دم جنبانک گفت : نه ، اسم این نیاز است . من دارم به تو کمک می کنم و تو از این که نیازت برطرف می شود احساس خوبی داری . یعنی احساس رضایت می کنی .اما دوست داشتن از این مهم تر است .
کرگدن نفهمید دم جنبانک چه می گوید .
روز ها و هفته ها و ماه ها گذشت و دم جنبانک هر روز می آمد و پشت کرگدن می نشست . هر روز پشتش را می خاراند و هر روز حشره های کوچک مزاحم را از لای چین های پوست کلفتش بر می داشت و کرگدن هر روز احساس خوبی داشت .
یک روز کرگدن به دم جنبانک گفت : به نظر تو این موضوع که کرگدنی از این که دم جنبانکی پشتش را می خاراند و حشره های مزاحمش را می خورد احساس خوبی دارد ، برای یک کرگدن کافی است ؟
دم جنبانک گفت : نه کافی نیست .
کرگدن گفت : راست می گویی چون من حس می کنم چیز های دیگری هم دوست دارم . مثلا من دوست دارم .....

روزی شیوانا تابلوی بزرگ و سفید روی دیوار کلاس گذاشت و از شاگردان خواست بهترین جمله کوتاهی را که با آن زندگی انسان می­تواند همیشه در مسیر درست قرار گیرد ، روی آن بنویسند.

شاگردان هفته­ها فکر کردند و هر کدام جمله زیبایی را گفتند . اما شیوانا هیچ کدام را نپسندید .

روزی مرد ژنده­پوش با چهره­ای زخمی و خسته وارد دهکده شد . هیچ کس در دهکده به او غذا و جا نداد . مرد زخمی پرسان پرسان خودش را به مدرسه شیوانا رساند و سراغ معلم مدرسه را گرفت . شاگردان او را نزد شیوانا بردند .

 یکی از شگردان گفت : استاد به گمانم این مرد فراری است . حتما خطایی انجام داده و به همین دلیل  می­گریزد و اکنون که نزد ما آمده شاید سربازان امپراتور دنبالش باشند و اگر او را این جا پیدا کنند حتما برای ما صورت خوشی نخواهد داشت . شاگرد دیگر گفت سر و صورت زخمی او نشان می­دهد که اهل جنگ و درگیری است . لابد یکی از راهزنان است که با فریب به دهکده آمده تا چیزی برای سرقت پیدا کند .

شاگرد بعدی گفت : به گمانم او بیماری خطرناکی دارد که هیچ­کس جرات نکرده به او کمک کند . شاید دیر یا زود بیماری او به بقیه افراد مدرسه سرایت کند و ما نیز مریض شویم !

اما شیوانا وقتی مرد غریب را در آن وضع دید بی اعتنا به حرف­های شاگردان ، بلافاصله از آن­ها خواست تا به تازه­وارد آب و غذا و محلی برای اسکان دهند و لباسی مناسب بر تنش بپوشانند و بگذارند خوب استراحت کند .

آن مرد چند هفته به راحتی در مدرسه ساکن بود. یک روز مرد تازه وارد که حسابی استراحت کرده بود وارد کلاس شیوانا شد و گوشه­ای نشست و به حرف­های او گوش داد. شیوانا در پایان کلاس از مرد خواست تا اگر دلش می­خواهد برای بقیه چیزی تعریف کند . مرد گفت تاجری هستم بسیار ثروتمند در شهری بسیار دور است که برای ملاقات با دوست خود چندین هفته سفر کرده و در نزدیکی دهکده شیوانا از اسب  به داخل رودخانه افتاده و به زحمت خودش را به ساحل کشانده و زخمی و خسته موفق شده تا خودش را به مدرسه شیوانا برساند . او گفت که خانواده­اش را از وضعیت خود مطلع ساخته و به زودی سواران و خدمه­اش به دهکده می­رسند تا او را به خانه­اش بازگرداند . مرد غریب گفت اکنون از لطف و مهربانی اعضای مدرسه بسیار سپاسگذار است و به پاس نجات او از آن وضع قصد دارد تا مبلغ زیادی به مدرسه کمک کند تا وضع مدرسه و دهکده بهتر شود .

همه شاگردان یک صدا فریاد کشیدند و از این که فرد سخاوتمندی قبول کرده در کارهای انسان دوستانه مدرسه مشارکت مالی کند بسیار خوشحال شدند .

وقتی کلاس درس تمام شد ، مرد تازه وارد به تابلوی سفید روی دیوار اشاره کرد و گفت به نظر من می­توانید با نوشتن یک جمله روی این تابلو آن را بسیار زیبا و معنا دار کنید طوری که هر انسانی با اندیشیدن در مورد این جمله بلافاصله در مسیر درست قرار گیرد.

شاگردان هاج و واج به سخنان مرد تازه­واردگوش کردند و از او خواستند اگر جمله­ای به نظرش می­رسد بگوید . تازه­وارد گفت من پیشنهاد می­کنم روی تابلو بنویسید : گاهی اوقات نگاهت را نگاه کن . چرا که ما آدم­ها معمولا فقط به اتفاقات اطراف خودمان نگاه می­کنیم و با قالب­های ذهنی خودمان نگاه­مان را روی چیز­هایی متمرکز می­کنیم که ممکن است درست و مناسب نباشد . اما اگر انسان یاد بگیرد که گاهی نیم­نگاهی به نگاه خودش بیندازد و بی پروا چشمانش را به هر چیزی خیره نکند ، آن­گاه از روی کنترل مسیر نگاه می­توان از خیلی قضاوت­های عجولانه و نادرست در مرود اشخاص دوری جست و صاحب پاک و پسندیده شد .

شیوانا بلافاصله این جمله تازه وارد را پسندید و گفت که روی تابلو بنویسید : گاهی نگاهت را نگاه کن !